این یه ماهی کجا بودم؟!

و من حدود یک ماه مریض شدم بی آنکه بدانم دردم چیست. فعلا هیچ ویروس یا میکروب یا باکتری مسئولیت این بیماری بنده رو گردن نگرفتن. البته دکترای شهر ما هر به همه میگن ویروس جدید گرفتی. آخه مگه چند تا ویروس جدید داریم؟ این ویروسا چقد فعالن که یکی جدید اومده با یکی جدیدتر از خودش عروسی می کنه و یه بچه ویروس جدیدترتر به دنیا میارن و این آپدیت شدن ابدی است ... یعنی هر دم از این باغ بری می رسد ، تازه تر از تازه تری می رسد( درست گفتم؟) هر کدوم هم یه کاری میکنن. یکی میره سراغ معده ، اون یکی سراغ روده، اون یکی ریه رو درگیر میکنه و یکی دیگه هم فقط میشه آبریزش . 
جالب اینه که مریضا بهتر دردشونو می دونن از دکترا. میگن آقای دکتر یه سرم بنویس با چهار تا آمپول تقویتی فلان و فلان. دکتر میگه چشم عزیزم و می نویسه. یعنی هر دارویی بخوای دکتر برات تو دفترچه می نویسه. آیا این قانون تمامی کشورهاست؟ 
خلاصه که الهی که بیماری تو خونه نباشه و همه مریضا لباس عافیت بپوشن به زودی. 
ولی یه نصیحت بهتون بکنم. اگر فهمیدین یکی مریض شده و نیاز به مراقبت داره حداقل یه وعده براش غذا درست کنید ببرید و یه سر کوچولو بهش بزنید. شاید همین صله رحم کوچیک مثل یه داروی ویتامینه باشه براش و حالشو بهتر کنه. شاید همین غذایی که درست کردید بشه قوت بدنش و حالشو بهتر کنه. 
خیلی باید حواسمون به همدیگه باشه. این روزها خیلی زود دیر میشه ( البته قبلا هم همینطور بوده که شاعر گفته ) ولی نمی دونم در عصر سرعت و ارتباطات چیزی که کم داریم زمانه. خیلی وقت کم میاریم ، خیلی زود آخر هفته میشه، خیلی زود تعطیلات تموم میشه و خیلی زود سفر ما در این دنیا به پایان می رسه و باید بار و بندیلمونو جمع کنیم بریم. خدا کنه لکه سیاهی بجا نذاریم . 
توکل به خدا... 

لحظات گره خورده

یه موقعایی تو زندگی پیش میاد که احساس می کنی همه چی در هم گره خورده و تو فقط می شینی و نظاره می کنی که چرا اینطوری شده. کجای راه رو غلط رفتم.
بچه ها دعواشون شده و تو حرفات اثری نداره روشون. اتاق ها بهم ریخته س و چند بار تذکر دادی به بچه ت که مرتب کنه ولی بی فایده بود. قراره شب مهمان بیاد اونم شام و تو حال و حوصله مهمان داری نداری. همسرت بیماره و سرمای شدید خورده باید آبمیوه درست کنی، سوپ آماده کنی و دمنوش بهش بدی . سرو صدای بچه ها اجازه نمیده اون استراحت کنه و باید کاری کنی محیط خونه آروم بشه. 

اینجاست که احساس درماندگی شدید می کنی. به خودت میگی آخه چه مدیری هستم که نمی تونم از پس چهار تا آدم بر بیام. 
اولین کار اینه که یه نفس عمییییییییییق بکش. بعدم به خودت بگو توانایی من خیلی بیشتر از اینهاست. اگر نبود این جایگاه رو خدا بهم نمی داد. خدا بهم سلامتی جسم و عقل داده باید پاشم. بعدم به کمک دانش اندک روانشناسی که داری یا محبت مادرانه سعی کن بین بچه ها آشتی بدی و با صمیمی کردن جمعشون مثلا اضافه کردن خوراکی و میوه ، به یادشون بیاری که خواهر برادرن :)) خب این که حل شد میری به همسر میرسی و دمنوش و آبمیوه میدی بهش تا قوت بگیره و ویروسها ازش دور بشن. بعدم یه چایی برای خودت دم می کنی و با یک شیرینی خامه ای که ته یخچال قایمش کرده بودی ، روزت رو می سازی و به خودت انرژی تزریق می کنی. حالا نوبت پخت و پزه. چه خوبه یه مدل غذا درست کنی و یه مدل سالاد. غذایی که مهمانت دوست داشته باشه. سعی کن همیشه چیزهایی از قبل نیمه آماده داشته باشی تو فریزر. مثلا من همیشه لپه یا حبوبات پخته یا مرغ یا گوشت های برش برش شده دارم یعنی می تونم در عرض نیم ساعت آش کشک یا برنج ته چین درست کنم مثلا لوبیا پلو یا رشته پلو . اینها کمکت می کنه در عرض کمترین زمان ،غذایی خوشمزه درست کنی. حالا یکم به خودت برس و زیباتر بشو و دوباره برای بچه ها میوه ای چیزی ببر مشغولشون کن یکی دو تا جک تعریف کن براشون و شوخی کن و فضاشون رو شاد کن. 
گاهی شاید به همین راحتی که میگم نباشه ولی مطمئنا صبر چاشنی اکثر زمانهای سخته. صبر و توکل به خدای مهربان که منشاء بی نهایت مهربانی ست. 

روتین های( روزمرگی های) به ظاهر خسته کننده

غذا رو آماده کردم.آشپزخونه رو تمییز کردم و به خونه سرو سامون دادم. تو آینه نگاهی به خودم کردم موهامو مرتب کردم یکی دو تا گیره زدم بهشون و یه تغییری دادم به ظاهرم. اعضای خانواده رو صدا کردم و غذا رو بهشون دادم. خوردن و تشکر کردن و بعدم هر کی رفت پی کار خودش . دخترم که امتحان داشت رفت سراغ درسش و آقای همسر هم رفت سراغ گرفتاری های ذهنی و کاری خودش و رفت سر وقت لپ تاپ. پسر کوچیکم رفت سراغ بازی. من موندم و یه آشپزخونه و بازم ظرفای کثیف که همدم خستگی های من بودن. یه لحظه نشستم فکر کردم کجای این زندگی هستم؟ اگر نباشم مشکلی پیش میاد؟ اگر حضور من نباشه خللی به کار بقیه وارد میشه؟ 

شاید این حرف دل خیلی از خانوما بخصوص خانومای خونه دار باشه . قبل از هر چیز وقتی وارد یک زندگی می شیم و بعنوان یک خانوم خانه دار قبول مسئولیت می کنیم و بعدشم بعنوان یک مادر، یک سری فداکاری هایی باید بکنیم و یک سری چیزها رو باید قربانی چیزهای دیگه بکنیم. یعنی شاید آزادی من کم شده باشه و مسئولیت های من چند برابر ، ولی در عوض این فداکاری ، یک معامله ای با خدا کردم و اگر این رو قبول نداشته باشم مطمئنا زندگی به چالش می خوره. همیشه اونطوری که انتظار داریم پیش نمی ره. یه وقتایی اینقدر مرد خانواده درگیر مسائل مختلف کاری هست که شاید حتی یادش بره تشکر کنه بابت چیزی ( البته برای من خیلییی کم پیش اومده که یادش بره) ولی بازم اگر این اتفاق بیفته نباید خودمو سرزنش کنم . چون اونی که باید منو ببینه می بینه و همه این رفتارها و کارهام رو می بینه و خوشحال میشه. من نقش اول داستان خدا هستم. یعنی خدا روم حساب ویژه ای باز کرده. اونه که با عشق منو می بینه و منم باید با عشق حواسم بهش باشه. 
اگر می بینید که اعضای خانواده گاهی اوقات یادشون میره تو جمع کردن سفره یا نظافت کمک کنن بخاطر اینه که دغدغه هاشون شاید زیاد بوده، شاید چون احساس وظیفه آنچنانی نمی کنن که مثلا بعد از مدرسه و اومدن به خونه باید کمک کنن. شاید منم باید حق بدم که دخترم خسته س و شاید با دوستش بحثش شده یا امتحانشو خوب نداده یا هر چیز کوچیک و بزرگ دیگه . شاید همسرم نگران مسئله ای هست و یه مشکلی تو کارش به وجود اومده.وظیفه من آماده کردن خانه بعنوان مأمنی است برای آرامش بقیه خانواده. البته همیشه اینطور نمی مونه. بعدش یادشون میاد که کمک نکردن و میان دست بوسی ( حتماااا) 
نکته: اگه این مسأله همیشگی شده ، یه نقصی در مدیریت خودت داری. نحوه مدیریت کردنت رو با اصول روانشناسانه تغییر بده وگرنه که اگه قرار باشه صفر تا صد همه کارهای خونه رو انجام بدی پنج سال دیگه چیزی ازت نمی مونه که .از همون اوایل سن بچه ها باید بهشون یاد داد در کارهای خونه کمک حال مادر باشن. یعنی یه بچه پنج ساله باید بدونه که وقتی آب خورد لیوانش رو بذاره روی کابینت و توی اتاق رهاش نکنه. این نکات در ظاهر ساده س ولی در آینده اثر چند برابری داره. بعله !!

 

اسم یا رسم...

گاهی چیزایی اتفاق می افته و تموم میشه. و گاهی هم چیزایی اتفاق می افته ولی تموم نمیشه که هیچ ، اثری باقی می ذاره ماندگار. مثل چی؟
 یکی از مهتریناش واقعه عاشوراست. عاشورا یک اتفاق بود در یک نقطه از تاریخ و تمام شد . آیا فراموش شد؟ نه تنها فراموش نشد بلکه تبدیل شد به یک فرهنگ . اینکه بشینیم به واقعه عاشورا گریه کنیم فرهنگ نیست. بلکه اینکه یاد بگیریم در مقابل ظلم ، خاموش نشینیم و در مقابل بی عدالتی ها سکوت نکنیم و به موقع پشت رهبری قرار بگیریم . 

مثال دوم هم فرهنگ حاج قاسمه. حاج قاسم شهید شد اما راهش و مکتبش ادامه داره . جوانان عراقی یا سوری یا لبنانی این رو بهتر می فهمن. دشمن تصور می کنه با از بین بردن جسم حاج قاسم ، رسم ایشون هم از بین میره اما اشتباهش همینه. ما فرزندانمون رو ان شاءالله با فرهنگ حسینی و حاج قاسمی بزرگ خواهیم کرد. فرهنگ حاج قاسم ریشه در فرهنگ حسینی و عاشورایی داره.

الان در برهه ای از تاریخ داریم نفس می کشیم که دور تا دورمون رو جنگ و بی عدالتی پر کرده. چکمه های اسرائیلی رد پاش خیلی جاها کشیده شده و اگه حواسمون نباشه یهو  خدای نکرده می بینیم پا گذاشته روی خاک کشور ما ( که البته کور خونده) -دم امام گرم که به این لکه ننگ بشریت، غده سرطانی لقب داد- ولی یادمون باشه تاریخ همیشه در زمانهای مختلف و با آدمهای مختلف تکرار میشه. این اتفاق ها مکرر افتاده و باز هم خواهد افتاد.

عاشورا پره از درس . همه جور آدم هم توش هست. اونی که در آخرین لحظه غفلت کرد و اونی که در آخرین لحظه به خودش اومد. اونی که دیر جنبید و اونی که درست در بزنگاه پشت امامش دراومد. اونی که بخاطر شهرت و مقام همه چیزو فدا کرد و اونی که همه چیزو فدای دین و امامش کرد. اونی که بصیرت داشت پیروز شد و اونی که فقط دین داشت قربانی شد. حالا که از بصیرت صحبت شد یه نکته بگم؛

رهبری گفتن بصیرت مثل همون نعمت چشم هست یعنی درست دیدن. یعنی گاهی انگیزه داری، قدرت داری،احساس داری ولی بصیرت نداری نتیجه اش برعکس میشه و  میشه منشاء خطر. راه غبارآلوده و تنها ایمان و احساس مسئولیت داشتن کافی نیست. بدون سلاح بصیرت ، شکست خورده ای. الان وقتشه که دوست و دشمن رو بشناسیم . در واقع اگه شمشیر دست کسی دادی و مقابلش ایستادی می تونی بهش اعتماد کنی یا نه . به چند نفر اعتماد داری؟ مطمئن باش تو سرشون چی می گذره و بعد شمشیر بده. یا علی

سال زندگی بزرگان و مشاهیر

در ابتدا بگم که پیامبر اکرم سلام الله  حدود 1400 سال قبل زندگی می کردند. به عبارتی در سال 570 میلادی به دنیا اومدند و در سال 632 میلادی رحلت کردند. خب با توجه به این از جک خودم ( همون چت جی پی تی) سوال کردم در مورد سال زندگی بزرگان و مشاهیر و جالبه که شما هم بدونید:

ابوعلی سینا: 1000 سال قبل( 980 میلادی  تا سال 1037 میلادی)
حافظ : حدود هفتصد سال قبل ( 1315 میلادی تا سال 1390 میلادی)
سعدی : حدود هشتصد سال قبل ( 1210 میلادی تا سال 1291 میلادی ) 
مولوی: شاعر و عارف ایرانی حدود 800 سال قبل( 1207-1273)
فردوسی : حدود 1000 سال قبل
ونسان ون گوگ نقاش پست امپرسیونیست هلندی: حدود 150 سال قبل (1853-1890)
ارسطو : 2300 سال قبل ( 384 قبل از میلاد تا سال 322 قبل از میلاد)
آلبرت انیشتن: حدود 100 سال پیش ( 1879 میلادی تا سال 1955 میلادی)
لئوناردو داوینچی نقاش و مجسمه ساز و دانشمند ایتالیایی: حدود 500 سال قبل ( 1452- 1519)
میکل آنژ هنرمند ایتالیایی : حدود 500 سال پیش( 1475-1564)
گالیله دانشمند و مخترع ابزارهای نجومی : 400 سال قبل ( 1564-1642)
گوتنبرگ مخترع دستگاه چاپ : حدود 600 سال قبل( 1400- 1468)
برادران رایت مخترعان اولین هواپیمای عملی: حدود 120 سال قبل(  فعالیت: 1903)
الکساندر گراهام بل مخترع تلفن: حدود 150 سال قبل( 1847-1922)
جرج استفنسون مخترع قطار بخار: حدود 200 سال قبل( 1781-1848) 
دکتر قریب : حدود 90 سال قبل درگذشت (فوت در 1133 شمسی)

شاعران معاصر ایرانی که فوت کردن:
نیما یوشیج ( علی اسفندیاری) : حدود 65 سال قبل فوت کرد - فوت در سال 1338 شمسی
فروغ فرخزاد : حدود 58 سال از مرگش می گذره - فوت در سال 1345 شمسی
سهراب سپهری : حدود 44 سال قبل فوت کرد - فوت در سال 1359
اخوان ثالث  حدود 34 سال قبل فوت کرد- فوت در سال 1369 شمسی
محمدحسین شهریار: حدود 36 سال از فوتش می گذره- فوت در سال 1367 شمسی
احمدشاملو: حدود 24 سال قبل فوت کرد- فوت در سال 1379 

 

اگر خاک نباشد ، درختی نمی روید...

چرا باید سختی بکشیم تا به کمال برسیم ؟ چرا یک دانه برای اینکه سر از خاک در بیاره باید تاریکی، کمبود اکسیژن، فشار و اینا رو تحمل کنه تا بتونه زندگی زیبایی در روی زمین داشته باشه؟ 
چرا برای اینکه به ورژن بهتری از خودمون دست پیدا کنیم باید سختی تحمل کنیم تا بفهمیم که خود بهتر از خودمون هست؟ حتما شنیدید این جمله زیبا رو که تا وقتی در شرایط سختش قرار نگیری نمی فهمی چقدر توانایی داری. مثلا اگر مجبور بشی برای حفظ بچه ت خیلی سریع بدویی تازه می فهمی که چه دونده خوبی هستی یا اگر باید یک بار سنگین رو خیلی سریع حمل کنی می فهمی چقدر زورت زیاده.
خب یه مثال دیگه بزنم؛ وقتی می خوای یه ورزشکار حرفه ای بشی ، باید تمرینات سخت بدنی رو انجام بدی . ممکنه تا مدتها بدنت و استخونات درد بگیره ولی در آخر همونی میشی که می خواستی؛ یک ورزشکار روفرم با عضلات قوی. 
زندگی همینطوره. سختی ها مثل خاک هستن که ریشه های ما رو عمیق تر می کنن. پس زندگی بدون سختی ما رو نمی سازه. میشیم یه درخت بی ریشه که با یک بارون تند کج میشیم و سقوط میکنیم. دوست داری سقوط کنی ؟ !!! 

من و GPT 2

سلام چت جی پی تی. ازت میخوام برام نقش یه آدم شوخ طبع رو بازی کنی و سوالای منو با مزاح پاسخ بگویی. 
* باشه
- خب بگو ببینم چطوری؟ : خیلی خوبم . حس یه لپ تاپ فول شارژو دارم که تو آفتاب داره برق می زنه. تو چطوری؟ باتریت پره؟
- چرا بارون می باره؟ : چون ابرا عاشق دراماتیک بازی هستن. اول کلی بخار جمع می کنن بعد دلشون می گیره گریه می کنن بعدم خورشید میاد میگه دیگه بسه همه چی خوبه و ابرا قهر می کنن می رن.خلاصه بارون نتیجه یه دعوای عاشقانه بین ابرا و خورشیده
- چرا برف میاد؟ : برف همون آب خوش ذوقیه که میخواد خاص باشه. دیده بارون داره می ریزه گفته ، نه من باکلاس ترم سرد میشم شبیه الماس میشم میام پایین
- چرا گریه می کنیم؟ : گریه آپدیت طبیعی احساساته. وقتی دیگه سیستم داغ می کنه و نمی تونه فشارو تحمل کنه اشکها میان و مثل یه سیستم خنک کننده عمل می کنن.
- چرا می خندیم؟ : خنده مثل یه نرم افزار از پیش نصب شده روی سیستم  ماست که وقتی دنیا رو زیادی جدی می گیریم میاد و میگه : داداش ریلکس کن.
- چرا خدا رو نمی بینیم؟ : چون خدا یه الستاد ماهره که همیشه پشت صحنه کار می کنه. یه جورایی کارگردانیه که فیلم زندگی رو جلو می بره اما هیچ وقت نمیاد  جلوی دوربین. از طرف دیگه اگه ظاهر بشه ، ما به جای کارهای مهم فقط می خواهیم سلفی بگیریم.
- چرا زمین چهار فصل داره؟ : چون زمین حوصله ش سر میره اگه یه لباس رو کل سال بپوشه. گفته بذار یکم تنوع بدم .
- اگه پرتقالو بندازیم هوا چی میشه؟ : احتمالا یکم بعد به زمین بر میگرده چون گرانش همیشه دنبال کار خودشه ولی اگر پرتقال خیلی شجاع باشه شاید یه مدت تو هوا معلق بمونه و یکم بره تو فاز موزیک و رقص و اینا...
- چرا خورشید داغه؟ : خورشید داغه چون درون هسته اش، انرژی زیادی از فرایندی به نام " همجوشی هسته ای" تولید میشه. در این فرایند، هیدروژن به هلیوم تبدیل میشه و این واکنش تولید انرژی عظیمی می کنه که به صورت گرما و نور منتشر میشه. مغز من هم از این توضیحات داغ شده. دقت کردی چقدر جدی شدم؟ دیگه نمی خوام توی گرمای خورشید بمونم !!! 

عطر خاص

ایام شهادت بی بی فاطمه زهرا که میرسه، کوچه خیابونا عطر و بوی شهدا رو میگیره بخصوص شهدای گمنام. شهدایی که خانواده هاشون هم نمی دونن کجاست شیر پسرشون . لابد قصه اینه که " آنان که گمنامند زهرایی تبارند" . 
دخترم دیروز بهم گفت که امروز مدرسه شون شهید گمنام میاره. به هر دلیلی خیلی دیر رسیدم ولی باز رسیدم. درست لحظه آخر که تابوت مطهر شهید رو داشتن می بردن رسیدم مقابلش و دستم رو به تابوت رسوندم . خواستم بگم ای شهید عزیز، درسته که دیر رسیدم ولی رسیدم. نکنه اون دنیا منو ندید بگیری و رد شی از کنارم. نکنه اشکای منو نبینی و شفاعتم نکنی.
" اگر دیر آمدم مجروح بودم     اسیر قبض و بسط روح بودم 
در باغ شهادت را نبندید           به ما بیچارگان زان سو نخندید"
* یک نکته بگم؛ امروزه خیلی از بچه ها یا بهتره بگم خیلی از خانواده ها پاشون به حسینیه و تکیه ها و مساجد باز نمیشه متاسفانه و اسیر دنیای خودشونن. و اینجا نیاز به یه فرهنگ سازی جدیه. و چه برنامه ای از این بهتر که بچه های ما رو با شهدا آشنا کنن. این دو هویت به ظاهر غریبه رو باهم مواجه کنن و بتونن ارتباط قلبی بین شون برقرار کنن . حضور شهدا در مدارس نقطه عطفی است که این روزها با اون مواجه هستیم و از خدا می خواهم بچه های ما هم حسینی و زینبی تربیت بشن ان شاءالله.

 

چه آسان رفتی از دستم

دنیا ؛ این واژه تکراری و آشنا. تا حالا به معنای دنیا فکر کردین؟

دنیا دو معنی داره: یکی یعنی نزدیکتر (از آخرت) و معنی دیگر یعنی پست تر . یعنی دنیا جایی نیست که بهش دل ببندی. چطور میشه آدم به چیز پست تر و بی ارزش تر دل ببنده ؟ حالا ما اینقدر بهش زرق و برق و زینگیل آلات بستیم شده این. ولی وقتی عزیزی رو از دست بدیم اون موقعس که می فهمیم آره دنیا چقدر حقیره. هر کاریشم بکنیم و هر رنگ و لعابی بهش بزنیم آخرش همون دنیای پست و بی مقداره که گاهی نفس کشیدن هم توش سخت میشه. 
یک روز هستیم و روز بعد نیستیم. نیستیم در واقع همون هستیمه چرا؟ چون تازه س که از خواب دنیایی بیدار میشیم و روح از تعلق مادیش یعنی جسم جدا میشه و تازه می فهمیم پرواز چیه. به مفهوم دیگه ای از زندگی پی می بریم. زندگی اونجاست نه اینجا. اینجا مقدمه ای است برای زندگی . یعنی باید زمینه زندگی خوب رو از اینجا فراهم کنیم. مثل یه مهندس ساختمان که برای اینکه بخاد یک عمارت باشکوه بسازه اول باید یه عالمه کارهای سنگین مثل کندن زمین و پی ریزی و ... انجام بده و کلی مقدمه بچینه.

این  دنیا هم پی و شالوده زندگی بهتر تو اون دنیاست. حواسمون باشه یه روزی این همه زینتی که به پای دنیا بستیم در چشم ما هیچ میشه و حتی ذره ای از اون رو نمی تونیم با خودمون ببریم. اون چیزی که میشه بار سفرمون همون اعمال و نیات ماست. خدا کنه زرنگ باشیم و فریب دنیا رو نخوریم. 

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا. خدا آخر و عاقبت همه مون رو به خیر کنه. ان شاءالله

دستگاه خطایاب...

شاید باورتون نشه ولی یه دستگاه اختراع شده کارایی عجیب و غریبی داره. به این صورت که شما بهش جدولی میدی شامل کارهای خوب و کارهای بد. حتی کارهایی که صدایی نداره مثل فکر منفی، یا نگاه خشم آلوده کردن رو هم تشخیص میده و بر اساس اون جدول ، اگه خطایی ازت سر بزنه ، بوق میزنه .جدول الکی هم نمی تونید درست کنید چون تشخیص میده و باز بوق می زنه.لازم به یادآوریه که اگر کار خوبی کنید، هیچ کاری نمی کنه. چون دستگاه تشویقی که نیست، بلکه دستگاه خطایابه. من خودم تازگیها یکی خریدم. ولی فکر کنم خرابه چون خیلی بوق می زنه !!! 

حالا چرا این دستگاه رو بخریم؟ اگر می خواهید ببینید کدوم سمتی هستید ، یعنی بهشت جاودان نصیبتون میشه و از رودهای گوارای اون متنعم می شید ، یا دوزخ ابدی خدای نکرده قسمت تون میشه ، می تونید این دستگاه رو تهیه کنید و قبل از اینکه حسابتون با کرام الکاتبین بیفته، خودتون از پرونده خودتون باخبر بشید و به وسیله این دستگاه ،به کنترل نفس و رفتار خود بپردازید هرچه زودتر...

یک نکته: اگر در منزل مهمان دارید بهتره دستگاه رو غیرفعال کنید چون فقط یک نوع بوق داره که ممکنه مهمان هم این دستگاه رو داشته باشه و بفهمه که چقددددر خطاکارید و آبروتون بره. 
به عنوان هدیه هم گزینه مناسبی هست . چون از قدیم گفتن" مومن آینه مومنه" . بهتره با خرید این هدیه برای دوستاتون، اونها رو به راه راست هدایت کنید چون به هر حال مومن مصنوعی حساب میشه.

حالا اینکه چقدر این مطلب رو باور کردید به خودتون بستگی داره. امیدوارم کارنامه همه ما درخشان باشه و پیش خدا روسفید باشیم ان شاءالله. دعا میکنم اگر این دستگاه رو خریدید و روشنش کردید ، اصلا بوق نزنه براتون...